Nazwy sanskrycie: Sunthi, Nagara (na sucho), Aradraka (świeży)
Nazwa botaniczna: Zingiber officinale

Zioła imbiru są prawdopodobnie najlepszą i najbardziej dobroczynną z przypraw. Ziołolecznictwo ajurwedyjskie w Indiach przygotowuje z imbiru recepturę o nazwie Wiszwabhesaj, co oznacza „uniwersalne lekarstwo”. Ta o niezwykle szerokim zastosowaniu receptura jest niezwykle prosta i z powodzeniem może być wykonana samodzielnie w domowych warunkach. W jej skład wchodzi mieszanka świeżego soku imbirowego z imbirem w proszku zmieszanych w moździerzu, aż do chwili gdy mieszanka stanie się gęsta jak dżem, po czym robi się z niej pigułki i suszy. Proporcje soku do proszku są jak 4 do 1. Stosuje się dwie pigułki, o wielkości ziarna grochu, 3 razy dziennie.

Według ziołolecznictwa ajurwedyjskiego imbir z miodem łagodzi dolegliwości zaburzeń energetycznych Kapha; z kryształkami cukru trzcinowego Kandy łagodzi energetykę Pitta, z solą kamienną łagodzi zaburzenia energetyki Vata.

Sproszkowany imbir jest cieplejszy i bardziej suchy niż świeży. Więc jako taki jest lepszym środkiem pobudzającym i wykrztuśnym redukującym Kapha i zwiększającym agni, czyli ogień trawienia. Zioła świeżego imbiru działają skuteczniej jako środek napotny, lepiej na przeziębienie, kaszel, wymioty i zaburzenia Vata. Dobrze znane są także właściwości imbiru stosowanego przy dolegliwościach układu pokarmowego i chorobach układu oddechowego. Ma dobre  działanie w stanach zapalnych stawów i jest doskonałym tonikiem dla serca. Likwiduje gazy i skurcze w jamie brzusznej, w tym niektóre z rodzajów bólu miesiączkowego. Stosowany zewnętrznie, używany w postaci past, działa wyśmienicie przeciwbólowo, także na bóle głowy.

W ziołolecznictwie stosowany w postaci wyciągów, wywarów, proszku, świeżego soku.